പലസ്തീന്‍ .

പലസ്തീന്‍ 

ചോര കിനിയുന്നൊരിടം 

അനാഥമാക്കപ്പെട്ടവരുടെ 

നാട് .

സ്വന്തം മണ്ണില്‍ 

കുടിയിറക്കപ്പെട്ടവരുടെ 

പ്രതീക്ഷയുടെ 

പേര് .

മരിച്ചു വീഴുമെന്നുറപ്പായിട്ടും 

പൊരുതി നില്‍ക്കുന്നവരുടെ 

മണ്ണ് .

ജീവനില്‍ തുളച്ചു കയറുന്ന 

വെടിയുണ്ട പോലും

ശിഥിലമാകുന്ന 

കല്ലേറുകളുടെ 

പിഴയ്ക്കാത്ത 

ഉന്നം .

ജനാധിപത്യബോധത്തിനും ,

പൗരാവകാശത്തിനും നീതിക്കും 

അപ്പുറം മരണത്തിലേക്ക് 

വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടൊരു ജനത.

ഏതു നിമിഷവും 

അവസാനിച്ചു  പോകാവുന്നൊരു 

ജീവിതം .

വെടിയുണ്ടയില്‍ 

തുളയുന്നൊരു 

കുഞ്ഞു തലച്ചോറ് .

ഒരമ്മയുടെ 

ചിതറുന്ന നെഞ്ചകം .

ചോരകിനിയുന്നിടം ,

ചാവുനിലം .

നരനായാട്ടിന്‍റെ 

ഉന്മാദ താളം .

ഇസ്വായേലിന്‍റെ

ഭീകരമുഖം .

പലസ്തീന്‍ 

തളരാത്ത 

പോരാട്ടത്തിന്‍റെ വീറ് ,

ലോകത്തിനു മുന്നില്‍

ഉയരുന്നൊരു ചോദ്യം 

ഗോപിനാഥ് കെ 

പാട്ട് .

പല പാട്ടിലേയും 

വരികളില്‍ നാം

നമ്മെത്തന്നെ 

കണ്ടെത്തിയിരുന്ന 

ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു .

നാം പറഞ്ഞു വെച്ചതോ 

നാം പറയണമെന്ന് 

ആഗ്രഹിക്കുന്നതോ 

ആയ വരികളായി 

അതിനെ നാം ചേര്‍ത്തു 

വെച്ചിരുന്നു .

ചില സീനുകളിലെ,

കഥാപാത്രങ്ങളായി 

നാം നമ്മെത്തന്നെ 

സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു .

പാട്ടിലെ വരികളും 

സിനിമാ രംഗങ്ങളും

നമ്മുടെ ജീവിത 

സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നിന്ന് 

രൂപപ്പെടുത്തിയതല്ല .

എന്നിട്ടും നാം മരം 

ചുറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും .

കൈകള്‍ കോര്‍ത്ത് 

ആടിയുലഞ്ഞ് 

പാടിയിട്ടുണ്ടാവും 

മടിയില്‍ തലചായ്ച് 

കിടന്നിട്ടുണ്ടാവും 

അങ്ങനെ  അതില്‍ 

നാം നമ്മെ കണ്ടെത്തുന്നത് 

അത്തരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ 

നാം കടന്നു പോയതു കൊണ്ടോ 

കടന്നു പോകണമെന്ന് 

നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതു 

കൊണ്ടോ ആണ് .

ഗോപിനാഥ് കെ .

ഉത്സവം

ഉല്‍സവാഘോഷങ്ങളും 

മേളപ്പെരുക്കങ്ങളും 

കൊണ്ടു പോകുന്നൊരോര്‍മ്മയുണ്ട് .

എല്ലാവരും ഉല്‍സവത്തിനു 

പോയോരു നേരം 

അവളും ഞാനും മാത്രം .

എന്‍റെ നോട്ടങ്ങള്‍ക്ക് 

അവളുടെ മറുനോട്ടമുണ്ട് .

പഞ്ചാരപ്പുഞ്ചിരിയുണ്ട് .

എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ 

അവളുടെ കണ്ണില്‍ 

ഞാന്‍ കാണുന്നൊരു തിളക്കമുണ്ട് .

അവളെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു 

എന്ന് എന്‍റെ മാത്രം ബോധ്യങ്ങളുണ്ട് .

ഏറെ നാളായി താലോലിക്കുന്ന 

ഒരു സ്വപ്നം ,കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ .

അവളടുത്തെത്തിയ നിമിഷം .

മുറുകുന്ന ചെണ്ടമേളത്തോടൊപ്പം 

ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടി .

ഏതോ ഒരുള്‍പ്രേരണയില്‍ ,

ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ,

അവളെ കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു .

ഉമ്മവെക്കാനുള്ളൊരു 

പരാക്രമത്തില്‍ ,

അവള്‍ ചെകിടടച്ചൊരടി .

കണ്ണിലിരുട്ടു കയറി .

ചെവിയിലൊരു മൂളല്‍ .

കൈകളയഞ്ഞു .

ചെണ്ടമേളം മാഞ്ഞു .

അവളോടിയകലുന്ന

കാലടി ശബ്ദം .

ഗോപിനാഥ് കെ .

ഇങ്ക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്

കറുത്തവന്‍റെ കഴുത്ത്  

വെളുത്തവന്‍റെ

കാല്‍മുട്ടിലമര്‍ന്ന് 

തറയിലരഞ്ഞ് 

നിശ്ചലമാകുന്നത് 

കരളുറപ്പോടെ 

കണ്ടു നില്‍ക്കുക.

അതിരുകളില്ലാത്ത 

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ

ഗീഥികള്‍ പാടി

സമ്പത്തിലാറാടി

ലോകപ്പോലീസിന്‍റെ

ബൂട്ടുകള്‍ 

അമരുന്നത് ഭൂമിയുടെ 

നെറുകിലാണ് .

ചവിട്ടി മെതിക്കുന്നത് 

കറുത്തവന്‍റെ

സ്വപ്നങ്ങളാണ് .

തെരുവുകള്‍ക്ക് 

തീ പിടിക്കുന്നുണ്ട് 

കണ്ണുകളില്‍ രോഷം 

ചുവക്കുന്നുണ്ട് ,

തൊണ്ടകളലറുന്നുണ്ട് 

ഇന്‍ക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ് 

രക്ഷകനെ കാത്തിരിക്കരുത് .

രക്ഷകനെ കാത്തിരിക്കരുത് .

തല്ലിക്കൊഴിക്കുന്ന 

കാറ്റിനെപ്പേടിച്ച് 

പൂക്കാതിരിക്കുന്ന 

പൂമരച്ചില്ലകള്‍ .

ആറിത്തണുത്ത് 

അകമേയമരുന്ന

പൂവിളം മേനികള്‍ ,

പൂമണങ്ങള്‍.

വിരിയാതെ പോകും 

നിറങ്ങള്‍ തന്‍ 

ഉല്‍സവങ്ങളും ,

സ്വപ്നങ്ങളും 

ഹരിതാഭകളുമെല്ലാം 

അറ്റു പോകുന്നൊരിടം .

കത്തിക്കാളുന്ന 

ഭൂമിതന്‍ ഹൃത്തടം 

ബലാല്‍സംഗത്തില്‍ 

കീറിമുറിഞ്ഞ ശരീരങ്ങള്‍ ,

പഴംതുണിക്കെട്ടു പോലെ 

തെരുവിലനാഥമാക്കപ്പെട്ട 

സ്ത്രീജന്മങ്ങള്‍ .

സൗഹൃദത്തിന്‍റെ 

ചുകന്ന ഹൃദയം ,

പറിച്ചെടുത്ത് 

ആഘോഷപൂര്‍വ്വം

ചുട്ടെരിക്കുന്നതിന്‍റെ 

കോലാഹലങ്ങള്‍ .

നുണകള്‍ വാരിയുടുത്ത് 

സത്യത്തിനെതിരെ 

സമരജാഥകള്‍ നിറയുന്ന  

രാജവീഥീകള്‍ .

സ്തുതിഗീഥികള്‍ ,

ദൃശ്യവിരുന്നുകള്‍.

ആള്‍ദൈവങ്ങളുടെ 

കാലടിപ്പാദങ്ങളില്‍ വീണും

സാഷ്‌ടാംഗം നമസ്കരിച്ചും,

നിറമിഴികളാല്‍ ,

പാവം ദൈവം .

കഴുത്തറുത്തും 

ഉദരം പിളര്‍ന്നും 

പരസ്പരം വെട്ടിയും കുത്തിയും 

കൊന്നു തീര്‍ക്കുന്നൊരു ഭൂമി , 

ഇന്ത്യയുടെ മാര്‍ത്തടം 

ഗോപിനാഥ് കെ .

ഗാന്ധി

ഗാന്ധി , വെടിയുണ്ടയിൽ 

തുളഞ്ഞു പോയ 

ഒരു വെറും പേരല്ല .

എല്ലാ വിയോജിപ്പുകൾക്കിടയിലും 

നാം ഒന്നാണെന്ന് 

ജീവിതം സമർപ്പിച്ചൊരു 

ഉറപ്പാണ് .

ശിഥിലമായൊരു 

സമൂഹം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി 

ഒത്തു ചേർന്ന

ഐക്യത്തിൻെറ പേരാണ് 

ഗാന്ധി.

താനൊരു 

ഹിന്ദുവാണെന്നുറക്കെപ്പറയുകയും

അതുകൊണ്ടു തന്നെ 

മുസ്ലീമായും ,ക്രിസ്ത്യാനിയായും

മനുഷ്യനായും ജീവിച്ചൊരാൾ .

ഹൈന്ദവ വർഗ്ഗീയവാദി 

നാഥൂറാം ഗോഡ് സേയുടെ 

വെടിയുണ്ടയിൽ 

പിടയുമ്പോഴും 

അദ്ദേഹമുരുവിട്ട 

ഹേ റാം ,ഇന്നു നാം കേൾക്കുന്ന 

ജയ്റാം വിളികളല്ല .

വെടിയുണ്ടകൾ നിലയ്ക്കുന്നില്ല .

കലബുർഗി ,ധാബോൽക്കർ 

പൻസാരേ ,ഗൗരീ ലങ്കേഷ് ,

ഇന്ത്യക്കു നേരേയും 

ഒരു തോക്ക് ഉയർന്നു വരുന്നൂ .

ജാഗ്രത്താവുക .

ഗോപിനാഥ് കെ .

നനവ്

മഴ നനഞ്ഞു കുതിരുന്ന 

ചെമ്പരത്തിക്കാടിന്‍റെ 

ഉള്ളില്‍  ആരും കാണാത്തൊരു

ചെമ്പരത്തിപ്പൂവുണ്ട് ,

ചുവന്നു തുടുത്ത് .

അതിനൊന്നു നനയാന്‍

വല്ലാത്തൊരു മോഹം ,

പൂത്തു ചിതറുന്നു,

മഴച്ചില്ലുകള്‍ പോലെ .

മഴത്തുള്ളികള്‍ ,

ഇലകളില്‍ 

തട്ടിത്തെറിച്ചൊന്നില്‍ 

നിന്ന് താഴെ മറ്റൊന്നിലേക്ക് 

പിന്നേയും മറ്റൊന്നിലേക്കങ്ങനെ 

പൂവിനെ പൊതിയുന്ന

ഇലകളില്‍ വീണ് ,

പൂവിനെ നനക്കാതെ 

താഴെ മണ്ണില്‍ വീണൊഴുകുന്നു.

ചാലുകള്‍ തീര്‍ത്ത് ,

തോടുകളായി,

പുഴയിലേക്കൊഴുകിയകലുന്ന

മഴത്തുള്ളികള്‍ നോക്കി,

ഇലകളില്ലാത്തൊരു 

കൊമ്പില്‍ പൂത്ത് ,

ചരല്‍ക്കല്ലുകളായ് 

പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ 

ഇതളുകളില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി 

ഒന്നു നനയാന്‍ കൊതിച്ച് 

ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് ഇനിയുമൊരു 

മഴയ്ക്കായ് കാത്തിരുന്നു .

ഗോപിനാഥ് കെ